vorig bericht
| overzicht | volgend bericht
PZC, 25 september 2006
De Jongh heeft geen septemberitis
door Koen de Vries
GOES - Lieuwe Rienstra krabde zich zaterdag na honderddertig kilometers eens krachtig achter de oren. Het peloton wilde maar niet op gang komen, de voorsprong van de koplopers werd steeds groter. De winnaar van de 46e Delta Profronde zou toch niet naar de naam Kenny van Braeckel, Mitja Schlüter of Aldo Klomp luisteren?
Zo ver kwam het tot het grote geluk van de scheidend voorzitter van het organisatiecomité niet. In de door honderden toeschouwers omzoomde Anthony Fokkerstraat vloog tweeënhalf uur later een bijna voltallig peloton op de finish af en belandde de naam van Steven de Jongh op de erelijst. De renner van Quick Step rondde het ploegenspel af dat ook al gespeeld werd toen zijn ploeg nog freewheelend over de Zeeuwse dreven reed.
Wielerkoersen beginnen de laatste tijd steeds meer op elkaar te lijken. Het peloton laat een groepje wegrijden, geeft met de finish in zicht gas en laat de sprinters strijden om de zege. In de Delta Profronde leek dat een kansloos scenario met het oog op de wind. Maar die blies zaterdag maar af en toe.
Er ontstond een wedstrijd als zovele, weliswaar met wat vreemde uitwassen. Zo af en toe gaf de grote groep gas, zoals op de Zeelandbrug. Ooit was het de langste brug van Europa, maar dat daar de voorsprong van het onbekende drietal terugliep van vijf naar minder dan drie minuten was opmerkelijk. Heel even speelden zich daar taferelen af die de Profronde zo berucht maken.
Op Noord-Bevelands grondgebied was de oprisping alweer over. Vele renners raakten in een geanimeerd gesprek, waardoor de marge weer opliep naar bijna zes minuten. Het had niets te maken met de tot nul teruggezakte WK-koorts die sommige renners lange tijd in de greep hield, of met septemberitis, een trendy wielerterm. UitgeblustHet peloton zou in september uitgeblust zijn na een lang seizoen hard fietsen. Steven de Jongh (32), Nederlander woonachtig in het Belgische Essen: ,,Ik heb daar geen last van. Ik ben de laatste weken juist goed in vorm. Daarom was ik vandaag kopman. We hadden geen reden om de koers hard te maken. We gokten op de sprint en ik moest het karwei afmaken.“ Zo dachten ze er bij de Rabo-ploeg ook over. De debuterende ploegleider Erik Dekker deed er voor de start geheimzinnig over: ,,Het draaiboek ligt klaar, maar niemand mag het lezen.“ Al snel werd duidelijk dat ook de oranjebrigade afzag van krachtpatserij. Hier werd de Australiër Graeme Brown als joker ingezet. Rabo en Quick Step en in minder mate Chocolade Jaques en het bescheiden West-Brabantse Fondas deden in de slotfase wat er van wielrenners verwacht mag worden. Met nog zestig kilometer voor de wielen en de Vlakebrug (Col de Vlake) in zicht, trokken zij het peloton definitief op gang. Het uitgeputte drietal werd rap achterhaald en het tempo bleef zo hoog dat niemand meer kon ontsnappen.Laatste kilometerDoor een valpartij vlak voor de laatste kilometer streed geen groep van honderd maar van vijftig om de hoofdprijs. Wouter Weylandt elimineerde nog een deel van de eerste groep. Hij trok de sprint aan voor Steven de Jongh en week uit naar links, waardoor veel renners een omweg moesten maken. Degenen die in het wiel van de latere winnaar zaten waren weliswaar kansloos voor de eindzege, maar zaten wel het best. De Jongh won met anderhalve lengte voorsprong.
Tot grote vreugde van veel toeschouwers werd de Italiaan Simone Cadamuro tweede. Hij liet tijdens de huldiging het inmiddels immens populaire ’bedankt voor de bloemen’ door de finishstraat schallen en toonde zich een ware Italiaan door in ruil voor een roos enkele extra kussen van knappe dames af te dwingen. Rabo-Australiër Graeme Brown werd derde, net voor tweevoudig winnaar Niko Eeckhout.
Voor De Jongh was het na overwinningen in de Driedaagse van De Panne en het Spektakel van Steenwijk zijn derde seizoenzege. Misschien wat weinig voor een rassprinter? Neen, vond hij: ,,In de grote koersen rijd ik vaak voor Tom Boonen en ook trok ik regelmatig de sprint aan voor Wouter Weylandt. Nu was ik aan de beurt, want de vorm werd steeds beter. Ik was derde in Parijs-Brussel, daarna tweede in het Kampioenschap van Vlaanderen en nu winnaar van de Profronde. Mijn najaar is geslaagd.“
Laatst bijgewerkt op zondag 14 januari 2007 om 12:23 uur |
