vorig bericht
| overzicht | volgend bericht
PZC, 25 september 2006
Desillusie twee Zeeuwen
door Eugène de Kok
GOES – Hij wilde zich zaterdag laten zien, wilde vlammen in zijn enige wedstrijd op Nederlandse bodem. Dat het de Delta Profronde was, motiveerde de in IJzendijke woonachtige Hans Dekkers nog meer. Op 2,5 kilometer voor de eindstreep wist hij echter al dat er voor hem geen aansprekend resultaat in zat. Dekkers werd 23e.
Het was goed aan hem te zien dat hij ervan baalde. Hans Dekkers van de Franse wielerploeg Agritubel had zaterdag op meer gerekend dan zijn 23e plaats, waarmee hij Johnny Hoogerland uit Yerseke nog wel voorbleef (hij werd 35e) en dus als beste Zeeuw eindigde.
„Echt jammer dat het vandaag niet lukte. Ik was ontzettend gemotiveerd”, treurde de fris gedouchte Zeeuws-Vlaming nadat hij afscheid had genomen van zijn buitenlandse ploeggenoten. „Dit is mijn enige Nederlandse koers dit jaar, voor mij zelfs een thuiswedstrijd. Ik ben er de hele week mee bezig geweest. Ik had wat last van mijn rug en ben daarvoor nog speciaal naar een osteopaat geweest. Dat zat vandaag allemaal goed, maar“, liet hij even een stilte vallen, „ik verloor mijn plek in de sprint.“ Juiste plaatsTot de laatste kilometers zag alles er goed uit voor Dekkers. De coureur zat op de kritieke momenten op de juiste plaats, zat in de voorlaatste ronde zelfs nog even in een kopgroep met onder meer tweevoudig winnaar Niko Eeckhout, maar in de laatste omloop ging het bij het viaduct op de Sinoutskerkseweg mis. Dekkers raakte daar even uit balans en kwam in de berm terecht.
„Daarna lag ik ongeveer op de 20e plek. Niet super natuurlijk, maar dat is nog te doen. Ik ben ook nog naar voren gereden, maar daarna kwam er een hele stoot renners voorbij. Dan ga je de sprint in op de 30e plaats en weet je dat je geen enkele kans maakt. Dan sprint je voor hoogstens een 15e plek.“Heel nerveusDekkers, die dit seizoen onder meer nog Parijs-Tours rijdt, keek na afloop terug op een wat rare koers. „Het leek een wat saaie koers, maar het was allemaal heel nerveus. Er werd genoeg gesjord en getrokken. Waarschijnlijk omdat iedereen de wind kent in Zeeland en op de goede plek wil zitten. Er is wel een paar keer geprobeerd om de koers om te gooien, maar dat had weinig zin. Als het peloton even aanzette, liep het een paar minuten in op de koplopers. Dan wacht iedereen liever af.“
Johnny Hoogerland baalde hevig na afloop van de koers op eigen bodem. „Eerst wordt er nauwelijk gekoerst en daarna ging het te hard om weg te komen. Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar het was echt niet te doen. Waardeloos.“
Laatst bijgewerkt op zondag 14 januari 2007 om 12:23 uur |
