vorig bericht
| overzicht | volgend bericht
PZC, 22 september 2005
Niko Eeckhout is nog lang geen sukkelaar
Koen de Vries
Of het moeite kost om over de Delta Profronde te praten? "Niet echt", zegt Niko Eeckhout uit het West-Vlaamse Wielsbeke. Drie dagen eerder heeft hij gehoord dat hij niet is geselecteerd voor het WK en dat daarom niet Madrid dit weekeinde zijn reisdoel is, maar Goes. "Als ik Nederlander was geweest, was ik naar het WK gegaan. Maar in België spelen niet alleen resultaten een rol. Het is een heel mistig proces. Eigenlijk had ik er al beetje op gerekend dat ik naar Goes zou gaan.".
Begrijp Niko Eeckhout goed. De 34-jarige renner komt graag naar Zeeland. Niet voor niets won hij de Delta Profronde al twee keer, in 2001 en vorig jaar. Het is een wedstrijd die hem op het lijf geschreven is. "Het parkoers is vlak, er wordt meestal vanaf het begin gekoerst en het waait bijna altijd."
Bovendien wordt de Profronde in een periode gereden waarin hij altijd in vorm is. "In het voorjaar en het najaar ben ik op mijn best. Hoe het komt, weet ik niet, het zit in mijn bioritme. En na verloop van tijd ga je je er natuurlijk ook op richten. In de zomer doe ik het tegenwoordig wat rustiger aan, in voor- en najaar probeer ik te pieken."
Wie zich de wedstrijd van vorig jaar kan herinneren, weet dat Niko Eeckhout niet bepaald uit zijn dak ging na zijn zege. Toen hij gehuldigd werd, toonde hij een strakke blik; alsof hij de zege in de laatste meters verspeeld had. "Ik ben nooit zo uitbundig", probeert Eeckhout eerst, om vervolgens toe te geven dat hij baalde van de gebeurtenissen in zijn ploeg Lotto Domo. Hij reed één van zijn laatste koersen voor die ploeg omdat zijn diensten niet langer op prijs werden gesteld.
"Ze hadden vorig jaar liever dat Robbie McEwen had gewonnen. Toen ik een kilometer voor de finish nog met dat groepje van vier weg was, moedigde de ploegleiding McEwen aan door onze oortjes. Daar baalde ik van. Nee, na afloop is de ploegleider me niet om mijn nek gevlogen."
VoorseizoenDit seizoen bewees Eeckhout dat Lotto het bij het verkeerde eind had. Hij reed een voorseizoen als nooit tevoren en won in maart Dwars door Vlaanderen en de tweede rit in de Driedaagse van De Panne. Verder werd hij vierde in Kuurne-Brussel-Kuurne en de Omloop Het Volk. Later won hij in Dentergem en Ninove en twee weken geleden was hij de beste Belg in Parijs-Brussel: vierde.
Veel bijval voor die prestatie kreeg hij niet. "Het lijkt wel of iedereen het normaal vindt dat ik beste Belg was. Ik heb er nergens iets over gelezen. Er waren ook renners die in de wedstrijd 500 meter op kop reden en wel naar het WK gaan. En Philip Gilbert heb ik sinds de Tour helemaal niet meer gezien. Hij mag ook naar Madrid."
Bij zijn nieuwe ploeg Chocolade Jacques moet Eeckhout de jeugd het goede voorbeeld geven. En dat is wat hij ook doet. "Ik ben niet zo’n prater", zegt hij. "De jeugd leert, door naar de kopmannen te kijken. Als ze in de finale tempo maken, zien ze vanzelf hoe de vork in de steel steekt. Als ze later aan kracht winnen, kunnen ze het vaandel overnemen. Zo is het bij mij ook gegaan. Ik heb in de ploeg gereden met Tchmil en Van Petegem. Ze hebben me nooit gezegd hoe ik moet rijden, maar ik heb het wel van hen geleerd."
Hoe lang Eeckhout het goede voorbeeld nog kan geven, weet hij niet, maar hij beseft wel dat het eind van zijn carrière nadert. Soms denkt hij na over wat hij daarna moet gaan doen, maar meestal vlucht hij terug in de realiteit van vandaag. Waarom denken aan stoppen als je net je beste voorseizoen uit je carrière achter de rug hebt?
Carrière"Eigenlijk hoop ik niet dat ik na mijn carrière in de wielrennerij werkzaam blijf", zegt hij dan. "Maar ik moet wel iets gaan doen. Ik kan met mijn vrouw en drie kinderen straks niet gaan rentenieren. Er zijn maar heel weinig wielrenners die dat aan het eind van hun carrière kunnen doen. Kijk, ik geniet van het fietsen en ook wel van het beroep, maar je loopt ook dagelijks tegen vervelende dingen aan. Tegen de prestatiedruk, de hypocrisie en de bekrompenheid. Echte vrienden heb je nauwelijks. Als je er drie hebt in het hele peloton mag je je handen dichtknijpen. Iemand die stopt, daar hoor je nooit meer iets van."
"Wat mij betreft worden mijn kinderen geen profwielrenner. Als ik stop, wat kan ik dan? Alleen wielrennen, voor de rest niets. Dan ben ik een sukkelaar. Nee, laat mijn kinderen maar een echt beroep leren."
Voorlopig is Eeckhout nog ver verwijderd van de status van sukkelaar. Zaterdag is hij speerpunt van Chocolade Jacques, de ploeg die hem begin dit seizoen in de armen sloot. De Belg voelt dat het kopmanschap bij hem past.
"Het is wel erg gemakkelijk om honderd kilometer op kop van het peloton te rijden en dan te kijken of je kopman het werk afmaakt. Daar word je nooit op afgerekend. Ik wil zelf rijden voor de zege. En daarbij vind ik het prettiger zelf vierde te worden dan dat ik een ploeggenoot aan de zege help."
Eeckhout hoopt op een goede prestatie in de wedstrijd met start en finish in Goes. Niet alleen om de concurrentie te laten zien dat hij het nog steeds kan, maar ook om dat prettige rustgevende gevoel te krijgen. "Als je aan het eind van het seizoen nog een koersje wint, ga je heel prettig de winter in."
Laatst bijgewerkt op zondag 23 juli 2006 om 19:06 uur |
