In de pers; DELTA Profronde in 2004

GOES - Wat het precies is, weet Nico Eeckhout ook niet. Maar hij heeft het zijn dokter wel eens horen zeggen. ,,Mijn bioritme is altijd op zijn best als augustus gepasseerd is'', zei de Belgische coureur met de bijnaam Rambo. Het was dus geen toeval dat hij zaterdag met een korte, maar krachtige solo de Delta Profronde voor de tweede keer op zijn naam schreef.

,,Waar het vandaan komt, die plotselinge vorm van Nico Eeckhout, dat is een raadsel. ,,Ik weet het zelf niet, maar ik moet er niets voor doen of laten. Het komt altijd vanzelf in de nazomer. De meeste koersen win ik altijd in deze tijd van het jaar.'' Hij deed het zaterdag in Goes met een razendsnelle laatste kilometer, als enige overgebleven vluchter van een kopgroep van vier met de hardrijders Marc Wauters en Ludo Dierckxsens en de jonge Nederlander Piet Rooyakkers.

Het podium van de Zeeuwse profronde, die voor de 44e keer werd verreden, werd zelfs helemaal door renners uit de Lottoploeg beklommen. Robbie McEwen spurtte achter Eeckhout naar de tweede plaats voor Stefan van Dijk. ,,Dat doet dubbel deugd'', grijnsde Eeckhout, maar daarmee bedoelde hij vooral ook dat het een dikke revanche was op de ploegleiding. Want twee van de drie renners op het podium van de profronde zijn bij Lotto-Domo kennelijk niet goed genoeg meer voor een contract. Dat verklaarde het zuinige lachje van Eeckhout en Van Dijk tijdens de huldiging op de Anthony Fokkerstraat in Goes.

,,Het is crisis in het peloton'', stak de 33-jarige Eeckhout na de koers het verhaal af over de dreigingen van de Pro Tour. Voor veel kleine coureurs is het nieuwe systeem, dat de topteams en de beste renners gaat beschermen, de doodsteek, want behalve voor Eeckhout is er bij Lotto (volgend jaar Davitamon-Lotto) ook geen interesse meer voor renners als Stefan van Dijk en Koos Moerenhout. ,,Die crisis'', zei Eeckhout, ,,is er gekomen omdat er meer aanbod is dan vraag bij de grote profploegen.''

McEwen

Twee zeges in de Delta Profronde kunnen daar voor de kleine, geblokte Vlaming, die drie jaar geleden zijn top beleefde met een overwinning in Parijs-Brussel, niets meer aan veranderen. Hij gaat er tenminste zelf vanuit dat het over en uit is bij zijn huidige werkgever. Robbie McEwen, die als kopman veel invloed heeft op de samenstelling van de ploeg, was zaterdag kort en bondig. ,,Ik ben blij voor Nico dat hij wint, maar hij rijdt volgend jaar niet meer bij ons'', zei de Australiër met zijn mooie Vlaamse tongval.

Dan weet Eeckhout het nu dus zelf ook zeker, want eigenlijk leefde hij nog altijd met een sprankje hoop. ,,Je weet het nooit als ik in september weer veel wedstrijden ga winnen.'' Zoals hij dat in 2001 ook deed voor Lotto. De ene na de andere overwinning rolde binnen voor de renner die tot dan de koning van de kermiskoersen was.

Toen hij eenmaal boven dat niveau was uitgestegen, bleek Eeckhout de nieuwe status niet aan te kunnen. Hij bleef steken op dat ene fameuze jaar. ,,Ik was in de Delta Profronde en nog tien andere koersen in een supervorm'', keek hij daar zaterdag op terug. ,,Maar nu moet ik het hebben van een paar pieken per jaar. Vandaag was ik weer zo super dat ik alles kon.''

Het zou nog goed genoeg moeten zijn voor een aanbod van Lotto, als daar niet Tom Steels als tweede spurter na McEwen was aangetrokken en Henk Vogels als gangmaker in beeld is. En te veel potentiële winnaars in één ploeg zorgt voor onrust en ongezonde rivaliteit.

Het kan, zoals op de zaterdag van de Zeeuwse profronde, niettemin ook leiden tot een zelden vertoonde overmacht. De drie spurters van Lotto-Domo hadden in de finale van de koers zo weinig concurrentie, dat ze uit pure weelde tegen elkaar mochten sprinten. Jans Koerts kwam als enige nog redelijk dicht in het wiel van de Lotto's en bleef met de Belgen Wouter van Mechelen en Jo Planckaert net buiten de topdrie in de eindsprint.

Kopgroep

De Delta Profronde kreeg maar zelden zo veel beroemde namen in de toptien. Robbie McEwen (tweede), Thor Hushovd (zevende) en Paolo Bettini (achtste) reden de koers allerminst als een verplicht nummer. De Noorse kampioen Hushovd was zelfs een van de vroege vluchters. Hij reed onder andere met Steven de Jongh en Nico Eeckhout (ook toen al) in de eerste koersuren zo'n tachtig kilometer lang voor het peloton uit.

Die kopgroep trok op avontuur na een kleine plaagstoot van Johnny Hoogerland en reed in de eerste twee uur van de koers dik boven de 45 per uur. De aanloop, in een aangenaam zonnetje en bijna zonder wind, werd gereden met sterke tempowisselingen. Zo trok de voltallige ploeg van Chocolade Jacques hard van leer op de Stormvloedkering en reden de Lotto's even later in volle vaart over de Zeelandbrug, waar de kopgroep van negen al was bijgehaald en twee eenzame vluchters een ruime voorsprong hadden genomen.

De marathonschaatser Ruud Aerts en de Rus Mikhail Timochine werden pas ingerekend in de plaatselijke ronden. Voor het ingaan van de laatste omloop sprongen Eeckhout, Wauters, Dierckxsens en Rooyakkers weg. Het was een tactische meesterzet van de Lotto's, die in Eeckhout de snelste man voorin hadden en met McEwen en Van Dijk twee spurters op het vinkentouw.

,,Ik ben alleen weggesprongen'', vertelde Eeckhout, ,,toen ik zag dat het moment heel dichtbij kwam. Het was een jump van alles of niets, met die snelle mannen op komst.'' Stefan van Dijk, die zo graag wilde winnen in Goes, zag ineens zelf ook weer kansen. ,,Ik zat alleen gevangen in de ploegtactiek'', zei hij later. ,,En in volle sprint kon ik bovendien de zwaarste versnelling niet vinden.''

,,Maar met zijn drieën op het podium, dat is toch een mooi gezicht'', lachte Nico Eeckhout. ,,Het komt mij nog goed uit. Mijn bioritme is nu super en ik kan weer winnen. Dat doet dubbel deugd op zo'n mooie dag.''

Laatst bijgewerkt op dinsdag 10 mei 2005 om 19:42 uur