PZC, 3 september 2004

De Krekel heeft steeds nieuw doel

GOES - Als de man des huizes Giuliano heet en zijn echtgenote Giuliana, dan moeten daar wel bijzondere kinderen uit voortkomen. Na Sauro en Katia kwam op een dag vol grappen (1 april 1974) Paolo ter wereld. En een bijzonder kind zou het worden. „Ik ben uiteindelijk wielrenner geworden, maar ik had het ook als danser kunnen maken“, bekende Bettini al eens.

In La California, dat aan de westkust van Italië net onder Pisa en Livorno ligt, had de kleine Paolo een rustige jeugd. „Ik was zeven jaar toen in ons dorp een dansschool openging en ben meteen naar de lessen gegaan. De galavoorstellingen die we ieder jaar hadden, herinner ik me nog goed, want ik leefde ernaar toe zoals nu naar de topkoersen“, vertelde hij ooit. „Mijn vader was in die tijd voorzitter van een wielerclub en mijn broer koerste. Zo kwam ik ook in contact met het wielrennen en ik was meteen verkocht. Het dansen liet ik voor wat het was, maar wel met een gevoel van spijt want ik deed het graag.“

Het was 1981 en Paolo Bettini verscheen dat jaar bij 24 wielerwedstrijden aan de start. Hij won er liefst 23. Het wielrennen kwam op nummer één en het talent ontluikte zich. Toch is Bettini ervan overtuigd dat hij het sowieso gemaakt zou hebben in het leven. „Ik heb wel altijd geprobeerd te studeren, ik wilde manager worden. Toch had ik wel eens momenten dat ik ermee wilde stoppen, maar dan greep mijn vader in. ’Oké, je mag stoppen, maar dan ga je morgen werk zoeken’, zei hij dan. De volgende dag zat ik terug in de schoolbanken.“

Aan het WK voor beloften van 1996 in het Zwitserse Lugano bewaart Paolo Bettini warme herinneringen. De eerste vier plaatsen werden ingenomen door Italianen. Giuliano Figueras won, voor Roberto Sgambelluri, Luca Sironi en Paolo Bettini. Net geen medaille dus, maar zijn drie landgenoten wilden hem wel mee hebben op het podium. „Voor mij waren er alleen de felicitaties van de jury, maar dat vond ik niet erg“, zou Bettini later verklaren. „Het ging om het unieke van de prestatie, vier Italianen op de eerste vier plaatsen. Ik vind nog altijd dat ik het brons daar zelf heb verprutst, want als je dom sprint, krijg je er van langs.“

Ferretti

Niet veel later werd Bettini prof bij MG-Technogym en zijn baas was Giancarlo Ferretti, die nu manager van Fassa Bortolo is. Bettini: „Het beste wat je als neoprof kan overkomen, is werken onder Ferretti. Hij bezit de gave om met jonge profs te praten, neemt veel stress weg, gunt je de tijd en geeft je vertrouwen.“ In de schaduw van zijn ploeggenoot Michele Bartoli kon Bettini rustig verder groeien. Via de Asics-ploeg (1998) belandde het tweetal bij Mapei-Quick Step.

Daar veranderde de status van Bettini in het nieuwe millennium, zeker nadat hij in 2000 de wereldbekerwedstrijd Luik-Bastenaken-Luik won. „Die zege veranderde mijn carrière. Ik bewees dat ik het waard was om veel vertrouwen en vrijheid te krijgen. Probleem was echter dat de relatie met Michele Bartoli veranderde. Want twee winnaars samen, dat ging niet.“

De Krekel („Ik weet eigenlijk niet hoe ik aan die bijnaam kom, waarschijnlijk door mijn ongeduldige fietsen“) begon vervolgens meer en meer naam te maken. Enkele maanden na zijn zege in Luik, schreef Bettini de negende etappe van de Tour de France op zijn naam. Een jaar later won hij het Kampioenschap van Zürich en 2002 werd een mooi jaar met opnieuw de eindzege in Luik-Bastenaken-Luik. Aan het einde van dat seizoen mocht hij de wereldbeker in zijn prijzenkast zetten en dat kunstje herhaalde de kleine Italiaan in het daaropvolgende seizoen. De renner van Quick-Step Davitamon kwam als winnaar over de streep bij Milaan-Sanremo, was de beste in de HEW Cyclassics in Hamburg en won de Clasica San Sebastian. Dat hij weer als eerste eindigde in de stand om de wereldbeker was dan ook geen verrassing. Het was een topjaar voor Bettini. Ook omdat zijn vrouw Monica hem enkele weken na een teleurstellend verlopen Delta Profronde een dochter schonk, Veronica. „Dit is de mooiste overwinning van het jaar“, zei de trotse vader toen.

Veel wensen kon Paolo Bettini aan het begin van dit jaar dus eigenlijk niet meer hebben. Of toch wel? „Ik wil nog een keer een etappe in de Giro d’Italia winnen. Voor een Italiaan is dat het mooiste wat er is. In 1997 was ik er dichtbij, maar kreeg ik een lekke band. Ik was net prof en het zou een regelrechte sensatie zijn geweest.“ Tijdens de Tour de France van dit jaar viel hij als vanouds aan, reed een paar dagen rond in de bolletjestrui en eindigde op de 58e plaats in het eindklassement.

Het volgende doel zat toen al geruime tijd in zijn hoofd: olympisch goud op de Spelen in Athene. En wat velen verwachtten, gebeurde ook. Bettini kreeg de Portugees Paolini mee en plaatste vlak voor de finish een geslaagde aanval. Eeuwige roem viel hem opnieuw ten deel en nu wil Bettini de mensen laten zien dat híj de olympisch kampioen is. Volgend seizoen wil hij graag in een speciaal shirt met olympische ringen rondrijden. De internationale wielrenunie (UCI) lijkt daar echter een stokje voor te steken.

„En toch wil ik met de mensen van het UCI praten over een speciale trui voor de olympisch kampioen in de wegrace“, zei hij al. Bettini vindt het namelijk een gemis dat een dergelijk tricot in het internationale profpeloton ontbreekt.

Boete

Ondanks het tegenwerken van de UCI zou Bettini binnenkort best in zo’n shirt rond kunnen rijden, wellicht morgen in de Delta Profronde. Het kost hem misschien een boete, maar als de Italiaan iets in zijn hoofd heeft, dan gaat dat er ook moeilijk uit.