PZC, 8 september 2003

Monstervlucht werkt verlammend

Stefan van Dijk snelste van vijftien koplopers

GOES - Het eerste spurtje van Paolo Bettini, op de brede Walcherse wegen, was de aanzet voor een monstervlucht. De 43e Delta Profronde was zaterdag nog geen uur onderweg, toen de beste klassieke renner ter wereld het peloton opzweepte naar een snelle opening. Tien kilometer verder, na een eerste vlucht met drie, trok een illuster gezelschap op avontuur. De twee sprintrivalen uit de Tour (Baden Cooke en Robbie McEwen) glipten mee in een kopgroep van zestien man. Stefan van Dijk van Lotto-Domo had in de finale de beste benen.

De vroege vlucht, met vrijwel alle snelle spurters uit het peloton, was de doodsteek voor de wedstrijd. De Zeeuwse profronde werd verlamd door het hoge tempo voorin en ontaardde in een saaie vertoning door de stilzwijgende wapenstilstand in het peloton. Het kon na een uur wedstrijd al niet anders, dan dat de winnaar bij de zestien leiders was te zoeken. De Belgen van Lotto-Domo gokten op McEwen, de Fransen van FdJeux op Cooke, de Bankgiro`s op Jans Koerts en Tom Steels, Geert Omloop, de Hongaarse hardrijder Laszlo Bodrogi en Servais Knaven rekenden zichzelf ook rijk als potentiële winnaars.

De enige grootmacht die nog belangen had bij een jacht op de koplopers was de Rabobank, dat alleen de anti-sprinter Maarten den Bakker in de spits had. Zoals het hele jaar al gaven de bankiers de koers echter uit handen voordat hij goed en wel op gang was. En zo kregen de koplopers, bij wie Dennis Smit al snel werd gelost, honderdtachtig kilometer lang vrij spel tot in de plaatselijke omlopen rond Goes.

Het was verbijsterend om te zien hoe het grote peloton met zo`n honderd renners de ronde uitreed als een stel toerfietsers. Johan Museeuw, voor de start opgejaagd wild voor televisieploegen, Paolo Bettini en andere kopstukken beschouwden de koers als een trainingsrit. Voor de duur betaalde profs was het zelfs nog te veel gevraagd om een sprintje te trekken, toen ze op twee ronden van het einde massaal mochten afstappen.

De 27-jarige Stefan van Dijk, nog immer miskend als rasspurter, speelde in de finale bij de koplopers de rol van vrijbuiter. "Met zo veel sprinters voorin mocht ik voor mijn eigen kansen rijden", onthulde de Lotto-renner de tactiek in de laatste kilometers. "Ik heb de aanval geopend, omdat we met Robbie McEwen ook nog op de sprint konden gokken."

Het sprintersbal, waar de koers met die lange monstervlucht op uit leek te draaien, eindigde door de demarrages in de slotkilometers in een anti-climax. Stefan van Dijk versloeg met een krachtige jump Geert Omloop en Fréderic Guesdon na een boeiend gevecht van wegspringen, stilvallen en counteren. "Wat een harde finale, wat een mooi gevecht", hijgde Van Dijk honderd meter na de finish. Jans Koerts, de gangmaker voorin, bekende: "Ik had al zo veel kracht verspeeld, dat die laatste sprintjes er te veel aan waren."

Stefan van Dijk ging eerst, op drie kilometer van de streep, zelf vol aan, dook later in het wiel van Laszo Bodrogi en Maarten den Bakker en kon daarna ook nog razendsnel finishen. "Hè, hè", gromde hij in een eerste reactie, "wat had ik dit weer eens nodig." De spurtzege was de mooist denkbare revanche naar de sponsor (Lotto-Domo) toe, die hem voor de Tour had gepasseerd. "Ik had verwacht dat ik mijn eerste Tour zou rijden."

De blozende Noord-Hollander heeft wel vaker tegenslagen van zich afgezet. Als jonge renner werd hij ooit afgedankt door Rabobank en door Arend Scheppink van Batavus van de straat geplukt. Hij won sprintjes in rittenkoersen, werd weggekocht door Lotto en reed zich vorig jaar met de nationale kampioenstrui om de schouders nog meer in de kijker.

De grote doorbraak werd dit jaar in de Belgische ploeg in de weg gestaan door Robbie Mc-Ewen. Want in belangrijke wedstrijden moet Stefan van Dijk zich opofferen voor de meer gelouterde sprinter in de ploeg. "Ik had zelf vooral gepiekt naar de Tour, waar ik graag wou rijden. Maar ik moest thuisblijven van de ploegleider. Daarom is dit jaar niet geworden wat ik ervan had verwacht."